op tournee deel 5

"As ik aan dit verslaag begin te schrieven is de vastelaovend in os sjoene Limburg al los gebarste. Ik kin neet zegge det ik die dolle daag nao zoevuul jaor noow mis heej, maar ik wil toch idderein, dae dit kin laeze, unne huule schoenen tied toewinse op de Poerkerplak, de Wortelepin, in ut Jocusriek of nag wiejer in ut zuuje beej Mestreech."

Na deze wellicht onbegrijpelijke intro voor de Hollanders onder ons, pak ik de draad weer op met dit reisverslag.
Gisteren kwamen we aan het einde van onze "race" over het zuidereiland.
Het zal een beetje lastig zijn om in deze versie een enigszins beknopte samenvatting te geven want er is de afgelopen week zo ontzettend veel gebeurd en ik heb enorm veel indrukken opgedaan. Het was echt een 'race' tegen de klok want we hebben in 10 dgn ruim 2000 km afgelegd. Je kunt je wellicht voorstellen dat ik nu even tijd nodig heb om de "film" terug te draaien.
Na een korte berekening kom ik tot de conclusie dat we in Nieuw Zeeland ruim 3000 km per auto hebben afgelegd. Met dit inzicht in mijn achterhoofd kan ik mijn vermoeidheid nu ook ietsje beter plaatsen.

Ons verblijf in Queenstown is uiteindelijk heel lekker verlopen. In eerste instantie waren wij niet zo positief en hadden we het eigenlijk een beetje gehad met alles; het weer, het reizen, in/uitpakken en een keuze maken uit alle moois wat wordt aangeboden. Ik realiseerde mij dat ik er gewoon klaar mee was om telkens weer nieuwe indrukken op te doen terwijl het vorige van het Noordereiland nog niet was ingezonken. We wilden eigenlijk gewoon even helemaal niets doen. Het was in ieder geval al een goed begin, dat we niet elke dag uiterlijk om 10 uur moesten uitchecken. We hadden voor 4 dagen een kamer geboekt.
Nu heb ik zelf niet zo'n moeite met vroeg opstaan want ik ben een ochtendmens en traditiegetrouw ben ik ook nu Downunder, dagelijks om 7 uur klaarwakker en "ready to go"...
Voor "die ander" ligt (letterlijk) dat anders........

De eerste ochtend in Queenstown zijn we richting Wanaka gereden en onderweg weer een lifter meegenomen. Stefan, andermaal weer een Duitser, heeft net een nieuwe baan waardoor hij even tijd heeft voor een lange reis. Hij "doet iets met energie" maar het klinkt niet erg geïnspireerd. Hij heeft er duidelijk niet zoveel mee en ik eigenlijk ook niet.
In Wanaka lopen we hem nog 3 maal tegen het lijf wanneer we op zoek gaan naar een of ander mooi park. Als blijkt dat het een behoorlijke klim en wandeling wordt, besluiten we de auto te nemen en even lekker rond te gaan rijden, makkelijk tóch en ook gewoon omdat het kan.
Nou ja, die rit heeft ook weer niet zo heel erg lang geduurd want toen we eenmaal aan het prachtige uitzicht gewend waren (5 min max), zaten we alweer op de snelweg richting Arrowtown.
In dit oude volledig gerestaureerde dorpje vinden we schattig kleine "Little house on the prairy"- achting woningen. De omgeving heeft een goudzoekersverleden met een oude chinese woonwijk maar die slaan we heel arrogant maar even over. Na een late lunch waren we hier snel klaar. Aanvankelijk was het een koude regenachtige dag maar de temperatuur was snel opgelopen en was het toch een lekkere dag.

Daags erna, op zaterdag, wilden we in de stad blijven. Het was een heerlijk warme ochtend. Na een uitgebreide koffie/lunch pauze aan de waterfront tijdens de kunstmarkt hebben we toch maar een tour met een speedboat geregeld. Ondanks dat het wel gaaf was met 8 andere toeristen, waren we niet echt dolenthousiast en achteraf was het eigenlijk ook veel te duur. Enfin, we hebben het gedaan, de omgeving was erg mooi en toch een paar leuke plaatjes geschoten.
Hierna terug naar de kunstmarkt en even op het gras in de zon liggen luieren terwijl Bismarck druk op zoek was naar de wereldberoemde "greenstones".
Toen we weg wilden gaan zag ik nog net op de valreep een aantal massagetafels buiten staan. Een groepje chinese masseurs boden voor $15,-- een sessie aan van 15 min. en tja daar ben ik natuurlijk altijd wel voor te porren.
Mijn nek en schouders werden van alle kanten gekraakt en dat was behoorlijk pijnlijk maar voelde naderhand stukken lichter. Als een knikkend rietje liep ik vervolgens weg en ik was blij dat ik mij toch een beetje heb kunnen inhouden want er werden behoorlijk wat knopen met besliste hand tussen mijn schouders weggewerkt. Ik had het wel uit willen gillen maar ik heb mij netjes in kunnen houden......

Daarna naar de tapas-zaak in Arrowtown voor een etentje met Simone, een KLM-vriendin van Bismarck uit Nederland. Haar zoon woont hier tijdelijk en zij is samen met haar andere zoon bij hem op vakantie. We hadden meteen een klick en eigenlijk hebben we sindsdien een aantal dagen samen opgetrokken.

Daags erna afgesproken voor een bezoek aan de "Rural games": Speed-fencing, -shearing, -goldpanning, -milking, wine barrel racing, cherry stone spitting and speed tree climbing. Dit alles werd gepresenteerd door het wereldberoemde BNL-duo, de TOP-twins. Als man verklede dames; eigenlijk een soort van omgedraaide travestieten-act.

Het fascineerde mij hoe fanatiek de deelnemers en de supporters waren. Echt leuk om te zien maar op een gegeven moment was ik er wel klaar mee. Ben toch wel een stadsmens geworden merkte ik.
Hierna met de gondel naar boven voor een werkelijk schitterend uitzicht over de stad. Daarboven met een soort van skelter tot halverwege beneden gecrost en dat was wel hilarisch om te doen.

Volgende stop een wijnproeverij.
Zoals een keurige wijnproever wellicht alleen voor de smaak enz zal gaan, zo hadden wij ondertussen wel zin in een borrel dus halverwege de proeverij steeg de alcohol mij al naar het hoofd. We kregen als toetje een rondleiding in de kelder met de wijnvaten. Best wel cool om dat zo te zien en het idee dat dit normaliter geen onderdeel van de Tour is, maakte het nog specialer.
Na een kaasplateau bij de volgende vinyard en een heerlijk ijsje in Queenstown ter afronding, waren we wel klaar met deze drukke dag.

Daags erna Queenstown verlaten en naar Te Anau afgereisd. Er moest al snel getankt worden maar we zijn het toch vergeten om dat meteen te doen. We namen weer eens een lifter mee en hadden een geamuseerd gesprek met de Kroaat uit Wenen. Op een gegeven moment staat die naald in het rood en in geen velden of wegen is een Shell of BP te bekennen. Ik kan je zeggen dat dan wel even het zweet uitbreekt want het desolate beeld van dit landschap werkt ook niet geruststellend.
Bij navraag in een verlaten dorp horen we dat de volgende pomp pas 35 km verderop is. Ohh, zegt die vrouw achter de balie, niet teveel gas geven en dan red je het makkelijk. Met nog slechts een paar liter in de tank halen we net op tijd de pomp.
Pfffffff.......

Na het inchecken in onze volgende Top10 locatie zijn we meteen "de stad" ingelopen en hebben we de video Fjordland gezien. Eigenlijk een promo voor een helicoptertocht maar werkelijk een adembenemend mooie registratie van het gebied. Ik heb de DVD meteen aangeschaft dus wie wil, mag hem straks komen kijken als ik weer thuis ben.
In de avond weer een heerlijke eigen maaltijd bereid. We worden er steeds makkelijker in om een eenvoudig en smaakvol bord eten klaar te maken. Eerlijkheid gebied om te zeggen dat Bismarck daarin de meeste credits verdient.
Bij het eten ontmoeten we onze nieuwe vrienden Craig en Anna uit Christchurch.
In mijn vorige verslag heb ik verteld over mijn indruk van Christchurch. C&A hebben de verwoestingen aan den lijve ervaren en delen hun ervaringen met ons. Ik word er wel stil van.
Anna heeft een voorname functie in het projectteam mbt de wederopbouw en Craig, geboren en getogen Christchurchenaar, vertelde welke effect de verwoesting op het stadsbeeld heeft. Kortgezegd is het gehele centrum gewoon volledig weggevaagd. Volgens hem is er niets meer over van de stadskern zoals hij die van vroeger kende.
Het heeft mij behoorlijk geraakt om zo uit eerste hand deze ervaringen te horen en hoe het voor hun was toen de beving daadwerkelijk plaatsvond. Beetje last van schaamte ook, over mijn "kort door de bocht" mening over CHC in mijn vorige verslag.

De grote dag van de Milford sound cruise breekt aan. We moeten om 7.45 uur klaarstaan. De bus komt op tijd, kaartjes worden niet gecheckt en we reizen in een groepje van 5. Lekker relaxte sfeer in de bus en de reisleider vertelt vrolijk honderduit. We maken 2 tussentijdse stops en de achtergrondinformatie over de flora en fauna is erg informatief. Chockerend om te horen welk effect de komst van de Europeaan hier op heeft gehad.
Bij de eerste sanitaire stop worden we echter bruut uit de bus geplukt omdat we in de verkeerde zijn ingestapt. Hilarisch natuurlijk voor iedereen maar onze nieuwe groep was niet zo blij omdat ze tijd hadden verspeeld met het zoeken naar ons. Ja, hoe maak je dat dan weer goed? Gewoon maar beetje grappen maken en zelf schaapachtig om de situatie lachen. Uiteindelijke ontdooiden ook de Duitsers op de achterbank en werd het toch nog leuk voor iedereen.

Van de cruise had ik hoge verwachtingen en die zijn deels ook echt wel uitgekomen. Wederom prachtige plaatjes geschoten hoor maar uiteindelijk was er minder afwisseling dan ik had verwacht. Altijd weer die verwachtingen die achteraf niet blijken uit te komen. Ik leer het ook nooit...hahahaha
Op de boot zaten aanvankelijk chagrijnige toeristen maar die ontdooiden toen de zon doorbrak en we een werkelijk schitterend uitzicht kregen voorgeschoteld. Plotseling werd iedereen weer gewoon aardig en enthousiast. Het werd een aanhoudend WAUW-moment.
De "hike" van 3 uur, halverwege de terugweg, maakte op mij veel meer indruk. Best wel een heftige klim omhoog maar wel met de meest spectaculaire vergezichten. Ik had geen flauw idee wat er zou komen dus alles was nieuw en onverwacht.....lol
Eindelijk helemaal boven aangekomen ontmoeten we Daphne en Menno, een eeeeeenig Amsterdams stel op wereldreis, met een leuk verhaal. Druk kletsend beginnen we met z'n vieren aan de terugtocht en we moeten nog flink doorlopen om op tijd voor de bus te zijn.
In het hotel toch maar even een heet bad genomen want ik voelde de spieren branden .

Na Te Anau weer terug via Christchurch naar de Vodafone-winkel want inmiddels was onze databundel op. Ik had, heel slim dacht ik, online $20,-- gestort maar die bundel was binnen 10 min al op en de telefonische hulplijn had wachttijden die kunnen oplopen tot 1,5 uur.
Binnen 10 min hebben we weer een keurige "top op" en kunnen we weer appen dat het een lieve lust is. Was wel heel rustig hoor, om even niet online te zijn want daardoor stond mijn virtueel sociaal leven even op een heel laag pitje.
Vervolgens door naar Cromwell om de lokale Maori greenstone-kunstenaar te bezoeken. Op de kunstmarkt in QT hadden we hem ontmoet en wij wilden zijn winkel wel even bezoeken. Bij hem slaan we onze slag en kopen uiteindelijk exact dezelfde hanger die we op de markt in de handen hadden gehad. Achteraf bleek het een heel goede aankoop te zijn.

Daarna snel verder via Haast richting Franz Jozef aan de westkust. Alweer een prachtige route, deze keer door het noordelijkste deel van het nationaal park. Onderweg pikken we een lifter (Travis) uit Oregon op. Een grappige spirituele jongen die nog aan het helen is van een heftig auto ongeluk. Zijn voortanden is hij kwijtgeraakt en soms vergeet hij z'n gebit weer in te doen na het eten. Hij had net geluncht dus ik schrok wel even toen ik voor hem de autodeur open deed. Eenmaal ingestapt gaf hij ons een stralende smile met parelwitte tanden en het werd een heel leuk gesprek deze tocht.
We hadden op de valreep nog een reservering in onze favoriete Top 10-keten kunnen maken want alles blijkt volledig volgeboekt te zijn.
In de avond ontmoeten we Simone en haar zoons weer en eten we samen in een asian-fusion restaurant.
Daags erna spreken we af voor koffie en een gezamenlijke wandeling naar de gletsjer. In kolonne met massa's toeristen lopen we naar dit dramatische tafereel waar we met eigen ogen kunnen zien in welk hoog tempo de omvang van de gletsjer in slechts enkele jaren is afgenomen. In gedachten loop ik met een vriendin uit Nederland die op dit moment met fysieke uitdagingen wordt geconfronteerd en ik realiseer mij nu, terwijl ik dit schrijf, welk een "toevallige" overeenkomst beide verhalen hebben.
Bismarck en ik gaan na de wandeling meteen door naar onze volgende Tour. Een helikoptervlucht naar de bovenkant van de gletsjer met een sneeuwlanding. We zitten met een Australisch stel shockingklem in deze uit de kluiten gewassen "mug" en vliegen skyhigh richting een enorme rotswand terwijl ik mij afvraag of ik dit echt wel zo leuk vind. Maar goed, ik zit nu eenmaal in dit ding en uitstappen is geen optie dus ik richt mij op het schieten van mooie plaatjes en de piloot ziet er ook wel leuk uit.
Als ik weer eenmaal veilig op de grond sta, besluit ik dat het een fantastische ervaring was en zeeeer de moeite waard. Daarnaast bespeur ik ook een gevoel van opluchting dat ik weer met beide benen veilig op de grond sta.

Ondertussen is Simone ook op de landingsplek aangekomen en levert 1 van haar zoons bij ons af. Hij wilde graag een dag met ons mee op pad en vond onze route wel leuk dus we gingen met z'n drieën nu verder.
Bestemming was Punakaiki waar we gelukkig 'n kamer hadden kunnen booken in een resort. Onderweg in Hokitika gestopt vanwege de vele greenstones-winkels. Het zou hier een shop-walhalla moeten zijn en dat is het ook in zekere zin. We horen echter dat de meeste stenen vanuit Britscolumbia worden geïmporteerd en in NZL worden bewerkt. Vind ik toch wel een beetje n domper moet ik zeggen.

Ons verblijf in Punakaiki was helemaal prima. We waanden ons in een of ander achterland want er was in de verre omtrek geen huis, bar of restaurant te bekennen. Ik ben met 2 stadsmensen op stap dus wij werden allemaal van het idee alleen al, wat onrustig.
Omdat ik een leuke zegelring had gezien in Hokitika wilde ik daar nog even langs voordat we via Arthur's Pass richting CHC zouden rijden. Helaas bleek die toch niet zo mooi te zijn dus we gingen onverrichter zake verder naar onze laatste stop.
De oversteek naar de westkust was best wel spectaculair maar op het moment zelf heb ik dat niet zo ervaren. Ik merk dat ik zoveel indrukken heb opgedaan in de afgelopen 10 dgn, dat er geen ruimte is voor nog meer. Het klinkt misschien blasé maar ik zag die prachtige landschappen wel maar het drong helemaal niet tot mij door.
Omdat we 1 nacht in CHC zouden overnachten moesten we op zoek naar een slaapplaats. Helaas voor ons was letterlijk alles volgeboekt vanwege een groot cricket-toernooi.
Geen bed meer te krijgen, dus hebben we Craigh & Anna gebeld.
Zij kwamen dezelfde dag thuis van hun korte vakantie en waren verbaasd maar vonden het erg leuk als we zouden komen logeren. De gastvrijheid waarmee we werden onthaald heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Zij waren zelf s'avonds niet thuis ivm een rugby-wedstrijd maar wij kregen een sleutel en konden onze gang gaan.
Met z'n drieën weer de stad in geweest en eigenlijk heb ik toen pas gezien hoe dramatisch gehavend deze stad nog steeds is. Plotseling zag ik hoeveel gebouwen nog steeds leeg staan en niet gebruikt kunnen worden. De kathedraal en omgeving lijkt op een spookwijk omdat er zoveel leeg staat. Ik heb echt te doen met de bewoners van deze stad.

Daags erna, na wat heen en weer gebel, hebben we alsnog een vliegticket kunnen regelen. Timothy haalt ons op van de luchthaven en we gaan direct door naar een BBQ met de vriendengroep van Thelma en Jos.
Alweer enorm verwend met heerlijk eten en drank maar de hartelijkheid waarmee we worden ontvangen is echt onvergetelijk.

Nu ik het verslag zo teruglees valt het mij op hoeveel informatie ik erin heb proberen te proppen. Het geeft eigenlijk daarmee wel goed weer in welk tempo ik de afgelopen tijd gereisd heb. Er breekt nu een rustiger periode aan hoop ik.....